Αρχική / Το Μπουλιάρι

Το Μπουλιάρι

ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ

Tο Μπουλιάρι είναι ένας από τους τρεις συνοικισμούς της πρώην Κοινότητας Περδικονερίου (οι άλλοι δύο είναι Συριαμάκος και Γαλατάς) και σήμερα αποτελεί οικισμό του Δήμου Τροπαίων και υπάγεται στο Δημοτικό Διαμέρισμα Περδικονερίου. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Νομού Αρκαδίας και ανήκει στην επαρχία Γορτυνίας. Απέχει από την έδρα του Δήμου Τροπαίων 8,5 χιλιόμετρα και 92 από την Τρίπολη. Στο Μπουλιάρι πηγαίνει κάποιος από τον εθνικό δρόμο Τρίπολης – Πύργου, μέσω Τροπαίων – Περδικονερίου. Μπορεί να πάει κάποιος και από το δρόμο Τρίπολης – Πατρών (111), Δάφνη Καλαβρύτων – Πουρναριά – Μουριά – Φράγμα (Πήδημα) – Περδικονέρι ή από Πουρναριά – Κυράς Γεφύρι – Φτεριά. Η τελευταία αυτή διαδρομή έχει ένα μεγάλο τμήμα (σήμερα) χωματόδρομο. Στο Μπουλιάρι σήμερα (2009) ζουν μόνιμα 38 άνθρωποι, εκ των οποίων 3 παιδιά σχολικής ηλικίας, 6 άτομα κάτω των 50 ετών και οι υπόλοιποι σε…ώριμη ηλικία. Τα πρωτεία ηλικιακά κατέχουν η Παναγιώτα (Πογιώ) χήρα Ι. Τσίρμπα, ο Βαγγέλης και ο Ντίνος Μπαλάσης. Η επικοινωνία με τα Τρόπαια – εμπορικό κέντρο, Κέντρο Υγείας κλπ – γίνεται με λεωφορείο του Δήμου μια φορά την εβδομάδα. Οι μαθητές μετακινούνται με ταξί.

ΤΟ ΜΠΟΥΛΙΑΡΙ ΠΡΙΝ ΤΟ 1700

Σύμφωνα με την απογραφή GRΙΜΑΝI το 1700 (Β. 54, αρ. 158) ο πληθυσμός για το ΤΕRRITORΙΟ της Καρύταινας (σημερινή επαρχία Γορτυνίας) και για τα χωριά της περιοχής μας είχε ως εξής (τα χωριά τα γράφουμε όπως είναι στην καταγραφή):

IRISTRETTO            DELI       TERRITORIO        CARITENA

ΚΑΡΥΤΑΙΝΑ

        Α     Ν     Τ     Ρ     Ε     Σ

         Γ Υ Ν Α Ι Κ Ε Σ

Χωριά Οικογένειες έως 16 16 έως 30 30 έως 40 40 έως 50 50 έως 60  60 και πάνω έως 16 16 έως 30 30 έως 40 40 έως 50 50 και πάνω Σύνολο
Cutussa 10 2 3 4 1 2 6 3 3 2 2 28
Gallata 13 3 1 5 4 1 2 8 3 6 2 35
Servu 20 9 6 6 6 4 1 16 4 8 2 4 66
Cazzulia 9 11 6 3 3 2 1 9 3 4 3 2 47
Cavulia 3 2 1 1 1 3 1 1 1 11
Scramnia 4 2 1 2 1 1 4 2 1 2 16
Bulliari 20 15 8 5 4 3 5 17 4 3 6 11 81
Lesmus 11 5 5 5 1 1 7 6 4 1 2 37
Chierpini 19 26 7 8 3 1 5 18 8 7 1 6 90
Valtesinico 46 37 21 22 8 4 7 35 23 19 8 8 192
Glogova 16 9 4 7 3 4 18 7 7 4 1 64
Vitina 113 50 37 40 24 16 13 81 49 33 24 18 385
Solomades 4 4 1 2 1 8 3 1 1 21
Glanieza 22 17 3 9 5 3 5 13 12 8 1 1 77

Το χωριό μας υπαγόταν στο ΤΕRRΙΤΟΡΙΟ DΙ CARΙΤΕΝΑ. Όπως βλέπουμε και στον πίνακα το Μπουλιάρι είχε 20 οικογένειες, 40 άνδρες και 41 γυναίκες. Από τους άνδρες ήταν από 1 έως 16 ετών 15, από 16 έως 30 ετών 8, από 30 έως 40 ετών 5, από 40 ετών έως 50 ετών 4, από 50 έως 60 ήταν 3 και από 60 και πάνω 5. Στις γυναίκες αντίστοιχα είχαμέ 17, 4,3, 6 και 11 . Σύνολο κατοίκων 81.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ*

(α) = Δραγόνοι 1968, (β) =Δραγόνοι 1699, (γ) = Κόρινθος 1699, (δ) = Pacifico 7704, (ε) = Ροuqueville 1815, (ς) = Φορολογικά 1820, (ζ) = Φορολογικά 1822, (η) – Εχpedition 1829, (θ) = Απογραφές 1849– 1879.

Τerritorio Καρύταινας (α) (β) (γ) (δ) (ε) (ς) (ζ) (η) (θ)
Cipolli – Τσιπόλι: *Τουθόα 99 94 92 35 81 70 54 72 93
Rechuni – Ρεκούνι: * Λευκοχώριον 98 93 91 39 82 7 14 /3 92
Μavrades – Μαυράδες 10 81 83 99 _ _ 61 71 95
Cutusa – Χουρούσα 87 84 81 30 11 _ . 5 96
Gallata – Γαλατά 89 8? 79 8 11 _ 55 11 84
Servu- Σερβου 97 91 89 91 67 59 11 28
Cazzullia – Κουτσουλιά Περδικονέριον 90 83 80 97 12 78 53 11 80
 

Cavulia – Καβούλια

44 46 44 58 3
Scramnia – Σκραμνιά
ΒυΙΙiari- Μπουλιάρι 47 45 41 40 11 10 6 39 82

Στον παραπάνω πίνακα καταγράφονται τα χωριά της επαρχίας της Καρύταινας στις απογραφές από το 1698 έως το 1879. Κάτω από τα στοιχεία (α) έως (θ) αναγράφονται οι αύξοντες αριθμοί των χωριών στα αντίστοιχα έγγραφα των διαφόρων απογραφών. Όπως βλέπουμε και παραπάνω, στις βενετικές πηγές, εμφανίζεται σαν χωριό και η (ή τα) Καβούλια και σ΄ ένα έγγραφο του 1698 βρίσκουμε το σύνθετο τύπο Καβούλια – Μπουλιμέτι και σε ένα άλλο έγγραφο του 1829 μαζί Τσιάρνη · Καβούλια. Επίσης παρουσιάζεται μόνο μια φορά στις βενετικές πηγές ο οικισμός Σκραμνιά (απογραφή του 1700) και με βάση τα ονόματα των γειτονικών χωριών στον κατάλογο του 1700, θα πρέπει να βρισκόταν στην περιοχή Τσιάρνης – Καβούλιας – Μπουλιαρίου.

ΤΟ ΜΠΟΥΛΙΑΡΙ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

Στον παρακάτω πίνακα βλέπουμε τα χωριά των σημερινών δήμων Τροπαίων, Λαγκαδιών, Κοντοβάζαινας και κάποιων άλλων, με τους πληθυσμούς τους, τις οικογένειες και τον ετήσιο φόρο που πλήρωσαν από τον Οκτώβριο του 1819 έως το Σεπτέμβριο του 1820. Το χωριό μας όπως φαίνεται από τον πίνακα πλήρωσε 545,14 γρόσια φόρο, είχε 43 άτομα και ήσαν 8 οικογένειες, η κάθε οικογένεια πλήρωσε 68,07 γρόσια ή κάθε άτομο 12,27 γρόσια.

ΠΙΝΑΚΑΣ Α 7 – 2 Β

Ετήσια φορολογική επιβάρυνση κατά χωριό, οικογένεια και άτομο στη Γορτυνία

(Οκτ. 1819 –                   Σεπτ. 1820)

α/α  Χωριό                         α                  β              γ        α/β           α/γ

1.     ΛΑΓΚΑΔΙΑ                19272:06     2374        462    8:04         41:28

2.     Ρεκούνι                      2.983:06      387          75      7:28         39:30

3.     Τσίπολη                       693:02         77            15      9               46:08

4.     Φούσκαρι                     160:03         (64)          11      2:20         14:22

5,     ΚΟΝΤΟΒΑΖΑΙΝΑ     6.391:30      1028        170    6:08         37:24

6.     Βάχλια                        2.ζ)51:06     409          65      7:08          45:16

7.     Βελημάχι                    2.074:33      338          52      6:05         39:36

8.     Βούτσι                        2.963:29      112          19      25:22       150:28

9.     Καρδαρίτσι               1.485:27      199          27      7:18         55

10.  Μοναστηράκι             2.<357:08    301          49      9:32         60:14

11.  Ξηροκαρύταινα          2.350:02      63            13      37:12       180:30

12.  Παραλόγγοι                4.451:05      188          34      23:28       131:08

13.  Ποδογορά                   251:09         130          24      1:38         10:18

14.  Σταυρί                        631 :24        (84)          15      7:20         42

15. ΒΕΡΒΙΤΣΑ                 4.711:20      768          141    6:05          33:16

16.  Αλβανίτσα                  761:20         73            12      9:32         59:28

17.  Βάναινα                      287:08         96            15      2:39         19:05

18.  Βυζίτσι                       3.499:20      440          79      7:39         44:12

19.  Βρετεμπούγα              1.586; 20     178          (34)    8:37          46:26

20.  Καλιάνι                      2.608:16      299          53      8:29         49:08

21.  Κατσουλιά                  906:28         122          18      7:29         50:15

22.  Λεσμοί                        308:06         42            8        7:13         ’38:20

23.  Μπουλιάρι                  545:14         43            8        12;27       68:07

24.  Σκούντου                     (101:20)

25. Σπαθάρι 997:28 183 34 5:18 29:14
26. Συριάμου 575:32 88 19 6:22 30:12
27. ΜΠΕΛΕΣΙ 3.0*44:01 121 32 25:06 95:05
28. Ράχες 482:31 206 37 23:18 130:21
29. Χώρα 249:20 197 35 12:27 71:27
30. ΑΣΠΡΑ ΣΠΙΤΙΑ 2.934:31 389 79 7:22 37:08
31. Νεμούτα                      4.654:16      705          106    6:24         43:36

32.   Μοστενίστα               10.817:21

Σύνολο (30)                        84.299:2      17372      1741  11:17       48:17

Η Γορτυνία και το χωριό μας (έως το 1830)

Tα στοιχεία που αναφέρονται στη δημοσιογραφική εξέλιξη της Γορτυνίας είναι ελάχιστα τις αρχές του 18ου αιώνια. Η βενετική απογραφή του 17ου αναφέρει 11.751 κατοίκους εγκατεστημένους σε 136 χωρά. Τα 122 από τα 136 χωριά της απογραφής, που κατοικούνταν σταθερά ως το 1830, αυξάνουν τον πληθυσμό τους από 11,751 κατοίκους, το 1700, σε 31.269 το 1830. Η αξιόλογη αυτή πληθυσμιακή μεταβολή μας δίνει ένα μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης 7,88%, σε σχέση με το ποσοστό 4,96% της Πελοποννήσου γενικά!

1α. Ο ελληνικός πληθυσμός στην Πελοπόννησο κατά τη Β’ Τουρκοκρατία
έτος 1715 1770 1780 1800 1810 1821
πληθυσμός (σε χιλιάδες] 210 300 270 308 348 400

Από τα στοιχεία της γαλλικής απογραφής, το 1830, πληροφορούμεθα ότι στη Γορτυνία υπήρχαν 7.005 οικογένειες με συνολικό πληθυσμό 34.471 κατοίκους.

1β. Ο ελληνικός πληθυσμός στη Γορτυνία κατά τη Β’ Τουρκοκρατία
έτος 1715 1770 1780 1800 1810 1821
πληθυσμός (σε χιλιάδες) 15 30,35 26,95 31 34,2 39

Από νεότερες απογραφές εκτιμάται ότι στα 156 χωριά της Γορτυνίας ζούσαν 37.090 κάτοικοι και ήταν 7526 οικογένειες. Την περίοδο της επανάστασης του 1821 υπήρξε μείωση 5%του πληθυσμού, περίπου, τότε ο πληθυσμός ήταν 40.000 έως 42.000 κάτοικοι. Αυτό προκύπτει από μια απογραφή του Καζά της Καρύταινας το 1811 , από τα κατάστιχα του Ρουqueville από μια εκτίμηση του Κανέλλου Δεληγιάννη, η οποία διασώθηκε από κατάστιχο του Ρήγα Παλαμήδη, που μιλάει για 856 Τούρκους και 42.000 περίπου Έλληνες και από μια εκτίμηση του Μ. Οικονόμου, ο οποίος το 1821 υπολογίζει τους κατοίκους της Γορτυνίας σε 40.000.

2. Τα χωριά της Γορτυνίας (1700 – 1830)
Έρημα          νέα                        1830
περιοχή 1700 1700-1830 1700-1830 1830  

οικογ, Κάτοικοι

1 47 6 3 44 3,903   18.894
2 35 1 21 55 1.924    9.799
3 39 2 20 57 1.699    8.397
σύνολο 121 9 44 156 7.526    37.090

Η ενδημική πανούκλα δε έπληξε τον ορεινό γορτυνιακό χώρο της περίοδο 1700 -1770, όπως πληροφορούμεθα από τις αναγραφές στους κώδικες των μοναστηριών της Δημητσάνας. Δε συνέβει όμως το ίδιο και με την μεγάλη επιδημία πανούκλας που ξέσπασε το 1788 και ξαπλώθηκε σ΄ όλη την Πελοπόννησο ως το 1 891 , σε ακιδογράφημα χαραγμένο στην εσωτερικη πλευρά του δυτικού τοίχου στο μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής στη Στεμνίτσα, βρίσκουμε την εξής αναφορά στο γεγονός: «1770 μόλεμα εις όλον τον Μορέα». Η μεγάλη αυτή επιδημία μείωσε τον πληθυσμό κατά 1 %.

Η οικονομία στη Γορτυνία και το χωριό μας (έως το 1824)

Η πολεμική περίοδος (1821 – 1824) είχε αρνητική επίδραση στην πορεία της οικονομίας. Αξιοσημείωτη είναι η μείωση της παραγωγής και η ελαχιστοποίηση του εμπορίου. Οι αυξημένες δημοσιονομικές δαπάνες για την συντήρηση των στρατευμάτων επιδεινώνουν την κατάσταση. Η έλλειψη οργάνωσης και διαχειριστικής εμπειρίας διευκολύνουν τη δράση των καιροσκόπων και των ατόμων με μειωμένη εθνική συνείδηση. Τα γεγονότα δείχνουν, ότι ήταν πολλοί αυτοί που είδαν την επανάσταση σαν μια μικρή καλή ευκαιρία για εύκολο πλουτισμό.

Ο αρχικός ενθουσιασμός και η αυθόρμητη αποστολή τροφίμων και εφοδίων στα στρατόπεδα από τις οικογένειες των στρατιωτικών δεν μπορούσε να κρατήσει για πολύ. Σύντομα οι στρατιώτες απαιτούν μισθούς και διατροφή. Η αυξημένη έκταση των πολεμικών επιχειρήσεων μεγαλώνει τις ανάγκες σε πολεμοφόδια και τροφοδοσία. Τις σημαντικές αυτές απαιτήσεις έπρεπε να καλύψει το Εθνικό Ταμείο, που είχε πόρους: τα λάφυρα, τα δάνεια (εσωτερικά και εξωτερικά) τις εισφορές (φόρους) και τις προσόδους.

Εμείς θα σταθούμε σε αυτό το τελευταίο, τις προσόδους, που έχουμε και κάποια στοιχεία για το χωριό μας. Με τη δεύτερη προκήρυξη της στις 30 Μαΐου 1821, η πελοποννησιακή Γερουσία, όριζε στην έκτη παράγραφο τις δημόσιες προσόδους από τα προϊόντα της γης, 10% για τα ιδιόκτητα και 30% για τα εθνικά κτήματα. Οι αναλογίες αυτές έμειναν αμετάβλητες στη διάρκεια της Επανάστασης και θεσμοθετήθηκαν με το σχετικό Νόμο 1, περί αποδεκατώσεως. Με μερικούς άλλους ακόμα νόμος, όπως οι ΛΖ, Λθ., ΜΒ., καλύπτονταν τα διάφορα γεωργικά προϊόντα. Ουσιαστικά διατηρήθηκε το φορολογικό σύστημα της Τουρκοκρατίας με ελάχιστες ελαφρύνσεις. Οι πρόσοδοι έβγαιναν σε δημοπρασία, στην αρχή κατά χωριό ή μικρές ομάδες γειτονικών χωριών, από το 1823 όμως, και μετά παρατηρείται η τάση να αγοράζονται συνολικά οι πρόσοδοι κάθε επαρχίας. Τη δυνατότητα αυτή έδινε μια ειδική σημείωση της «Διατάξεως» που εξέδιδε η Διοίκηση. Εύλογο ήταν οι κοτζαμπάσηδες και οι μεγαλοκαπεταναίοι να διαθέτουν αυτοί τα χρήματα που απαιτούνταν για την αγορά των προσόδων.

Στα Γενικά Αρχεία του Κράτους βρήκαμε 25 πωλητήρια που καλύπτουν για το 1822 το τμήμα Άκοβας και Πέρα Μεριάς, που αναφέρεται σε 44 χωριά μεταξύ αυτών και το Μπουλιάρι. Οι πρόσοδοι του Μπουλιαρίου, όπως δείχνει και ο παρακάτω πίνακας πουλήθηκαν 200 γρόσια, το 1822. αγοραστές ήταν ο Αθανάσιος Δεληγιαννόπουλος και ο Κανέλλος Γκουσιακλής, τα δε κτήματα ήταν εθνικά. Εδώ συναντάμε το όνομα Γκουσιάκης (Γκουσιακλής αναφέρεται!) Κανέλλος που σημαίνει ότι οι Γκουσιακαίοι υπήρχαν προεπαναστατικά στο Μπουλιάρι και ο Κανέλλος, για να αγοράσει προσόδους, ήταν ένα «βασταγμένος» της εποχής.

Επίσης, σαν αγοραστής στις προσόδους του Βυζικίου, το 1822 συναντάμε κάποιον Μπαλάση, χωρίς να αναφέρετε το βαφτιστικό του όνομα, που σημαίνει ότι και οι Μπαλασαίοι υπάρχουν προεπαναστατικά στη Γορτυνία. (πίνακας)

Οι πρόσοδοι στη Γορτυνία, από το 1822 έως το 1824, πήραν μεγάλη αύξηση, περίπου 65%, λόγω των μεταπωλήσεων και υπενοικιάσεων από τους κοτζαμπάσηδες. Όπως βλέπουμε στον παρακάτω πίνακα (πίνακας 2 ), το Μπουλιάρι μαζί με το Ρεκούνι και το Συριάμου πλήρωσαν το 18222 900 γρόσια και το 1824 πλήρωσαν 1.410 γρόσια, αύξηση 56,66%.

Στοιχεία πωλητηρίων των προσόδων του 1822 στο τμήμα Άκοβας και Πέρα Μεριάς της Γορτυνίας
Όνομα χωριού            Τιμή ηώλησης Αγοραστής Παρατηρήσεις
Λαγκάδια-Κόκλα- 2.000 Κων. Δεληγιάν εθνικά και
δέλα νης, Αθ. Δεληγιάν-

νης, Μιχ. Οίκονομό-

ιδιόκτητο
 

Ρεκούνι-Συριάμου            700

Λουλος

Άθ. Δεληγιάννης

 

εθνικά

Κοορτάκι

Αναζήρι-Κατζουλιά-       1,350 Τζίπολη-Γαλατάς με

Ρακοβούνι

 

Κων. Δεληγιάννης

 

ιδιόκτητα

Ποδογορά (εκτός από 3.250 το εθνικό αμπέλι) Μπουλιάρι                                                 200 Κωνστοντης Βλαχοβα- σίλης

Άθον. Δεληγιαννό-

πουλος, Κανέλλας

έθνικό

 

εθνικό

Γκοοσιακλής
Βυζίτσι                        510 Νίκος Κ ωνσταντής Σπυρόπουλος  και Μπαλάσης

Αθ, Δεληγιαννόποο- λος

Αθαν. Δεληγιαννό- πουλος

Αργύρης Αποσκίτης

ιδιόκτητο

 

 

εθνικό εθνικό

ιδιόκτητα

 

Χώρας (εκτός από     2.050 τις ελαίες)

Βούτζι                                 1.675

Βελημάχιο-Κορδαρί-       700 τζι-Παραλογγοί

 

Πίνακας 1 Στοιχεία πωλητηρίων των προσόδων του 1822 στο τμήμα Άκοβας και Πέρα Μεριάς της Γορτυνίας Όνομα χωριού Τιμή ηώλησης Αγοραστής Παρατηρήσεις Λαγκάδια-Κόκλα- Κορ- 2.000 Κων. Δεληγιάν- εθνικά και δέλα νης, Αθ. Δεληγιάν- ιδιόκτητο νης, Μιχ. Οίκονομό- Λουλος Ρεκούνι-Συριάμου 700 Άθ. Δεληγιάννης εθνικά Κοορτάκι Αναζήρι-Κατζουλιά- 1,350 Κων. Δεληγιάννης ιδιόκτητα Τζίπολη-Γαλατάς με Ρακοβούνι Ποδογορά (εκτός από 3.250 Κωνστοντης Βλαχοβα- έθνικό το εθνικό αμπέλι) σίλης Μπουλιάρι 200 Άθον. Δεληγιαννό- εθνικό πουλος, Κανέλλας Γκοοσιακλής Βυζίτσι 510 Νίκος Κ ωνσταντής ιδιόκτητο Σπυρόπουλος και Μπαλάσης Χώρας (εκτός από 2.050 Αθ, Δεληγιαννόποο- εθνικό τις ελαίες) λος Βούτζι ι ·· 1.675 Αθαν. Δεληγιαννό- εθνικό πουλος Βελημάχιο-Κορδαρί- 700 Αργύρης Αποσκίτης ιδιόκτητα τζι-Παραλογγοί Πίνακας 2 Σύγκριση τιμών προσόδων 1822 και 1824 στη Γορτυνία α/α Χωριό 1822 1824 Μεταβολή % Πηγή ! Νεμούτα 1.200 1.700 500 41,66 1822, Γ.Α.Κ 2 Χώρα 1 .050 1.900 850 80,95 Υπ. Οικ. 3 Ράχες 1.550 2.800 1.250 80,64 4 Σταυρί 1.150 1.800 650 56,52 1824, Γ.Α.Κ 5 Βούτζι 1,675 2.500 825 49,25 Εκτελεστικό 6 Μοναστηράκι 560 900 340 60,71 φ. 62 7 Βελημάχι- Καρδα- 700 1.750 1.050 150,00 ρίτζι- Παραλογγοί 8 Βάχλια 600 1.300 700 116,66 9 Βρετεμπούγα 370 600 230 62,16 ΙΟ Αλβάνιτσα·Φούσ· 425 640 175 41.17 καρι Π Βυζίτσι 510 300 (210) (41,11) 12 Μπουλιάρι- Ρεκούνι 900 1.4)0 510 56,66 -Συριάμου Σύνολο 10.690 17.600 8.910 64,64

Η οικιστική εξέλιξη της Γορτυνίας και το χωριό μας

Tα γεωγραφικά όρια της επαρχίας μας, παρά τις διαδοχικές εναλλαγές κατακτητών, δεν αλλοιώθηκαν ριζικά ως την εποχή της ελληνικής διοίκησης. Το territorio (περίπου επαρχία} της Καρύταινας του 1700, μετατράπηκε σε Κάζα Καρύταινας στη δεύτερη περίοδο της. Τουρκοκρατίας (1715- 1821). Στη συνέχεια, όταν το 1823 δημιουργήθηκε το νεότερο διοικητικό σχήμα και κυρίως το 1837, όταν πήρε οριστική μορφή του, ο Καζάς της Καρύταινας έγινε επαρχία Γορτυνίας. Έχασε ένα μέρος των χωριών του προς όφελος άλλων επαρχιών.

Ο πληθυσμός είχε αυξομειώσεις όπως και τα χωριά και οι οικισμοί, Ο πληθυσμός το 1715 ήταν 15.000 περίπου και το 1879 53.887 κάτοικοι (πίνακας 1) (πίνακας2). Από τα στοιχεία του καταλόγου του F. Pouqieville, παίρνουμε χρήσιμες πληροφορίες για τον αριθμό των χωριών και των ονομάτων τους. Από το 1700 έως το 1815 εμφανίζονται 29 νέα χωριά αλλά ωστόσο υπάρχουν και κάποια άλλα που ερημώθηκαν μεταξύ του 1700 και 1829. Αναφέρονται χωριά ερημωμένα, σε σύνολο 139, ένα ποσοστό αρκετά μεγάλο. Παραθέτουμε ενδεικτικά τη διακύμανση του πληθυσμού 3 χωριών (πίνακας 3).

Οι δεκαετίας μετά την επανάσταση του 1821 και η συγκρότηση του νέου ελληνικού κράτους αποτελούν μια νέα περίοδο για την οικιστική ιστορία επαρχίας Γορτυνίας. Η θεσμική και οικονομική ενοποίηση της χώρας δημιούργησε νέες προοπτικές για τη βελτίωση των ορίων εκμετάλλευσης της γης και την ανάπτυξη της γεωργίας και τότε διαμορφώνεται ένα μεταναστευτικό ρεύμα προς τις εύφορες πεδιάδες της Πελοποννήσου και έτσι έχουμε από το 1851 έως το 1861 μείωση του πληθυσμού της Γορτυνίας κατά το 8,1 %. Από το έγγραφο «Δραγόνοι 1699» (αρχείο Grimani) που είναι αντίγραφο ελληνικού εγγράφου στα βενετικά, βλέπουμε στις 15 Απριλίου 1699, το κουμπάρτο (κανονισμός , διαταγή, για τη συντήρηση των 150 δρα-γόνων (στρατιώτες, πολεμιστές που ανήκουν στο σώμα του ελαφρού ιππικού, λατινική λέξη) όπου τη συντήρηση κάθε δραγόνου αναλαμβάνουν 14 σπίτια.

Όπως βλέπουμε στον παρακάτω πίνακα το χωριό μας μαζί με την Καβούλια και την Κουκουλίστρα αναλαμβάνει τη συντήρηση 3 δραγόνων (πίνακας 4). Από το έγγραφο «Κόρινθος 1699» (αρχείο Grimani) που είναι αντίγραφο του ελληνικού εγγράφου στα βενετικά, βλέπουμε στις 15 Απριλίου 1699, το κουμπάρτο, φτιαγμένο από τους Συντίχους της Καρύταινας και αφορά τις υποχρεώσεις των χωριών «για τους ανθρώπους των χαντακιών της Κορίνθου». Δε φαίνεται να πρόκειται για έργα ενίσχυσης των οχυρώσεων του Εξαμιλίου ή για απόπειρα διάνοιξης του Ισθμού της Κορίνθου για την οποία υπάρχουν κάποιες ασαφείς πληροφορίες. Οι «άνθρωποι των χαντακιών» ήταν 138 και τη συντήρηση, του καθενός είχαν αναλάβει 15 σπίτια. Το χωριό μας μαζί με την Καβούλια, την Κουκουλίστρα και το Κάτω Συριάμου αναλαμβάνει τη συντήρηση 1 ½ ανθρώπου των χαντακίων (πίνακας 5).

ΠΙΝΑΚΑΣ 1

Ο ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ TERRITORIO ΤΗΣ ΚΑΡΥΤΑΙΝΑΣ ΣΤΙΣ ΑΠΟΓΡΑΦΕΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ
ΕΤΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΑΥΞΗΣΗ % ΣΥΝΟΛΙΚΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ ΑΥΞΗΣΗ %
1815 28.710
1829 34.723 19,2 417.000
1849 47.287 38,2 528.176 26,6
1851 48.638 2,8 527.475 0,0
1861 44.688 -8,1 579.201 9,8
1879 55.887 20,1 715.708 23,6

ΠΙΝΑΚΑΣ 2

1700                1829                 1849                    1879
Συνολικός αριθμός κατοίκων 11.773 34.223 49.161 56.017
Συνολικός αριθμός χωριων 121 127 142 140
Χωριά με λιγότερους από 50 κατοίκους 49 12 8 9

ΠΙΝΑΚΑΣ 3

Χωριά                                                     1700               1829                   1849                   1879
Αρκουδόρεμα κάτοικοι 525 814 499 45
Γαρζενίκο κάτοικοι 82 506 639 104
Μαγούλιανα κάτοικοι 179 1.711 2.335 814

ΠΙΝΑΚΑΣ 4

ΔΡΑΓΟΝΟΙ 1699
1699 Απριλίου 15, το κουμπάρτο δια τους 150 δραγόνους, να γράφουν τον κάθε δραγόνο από σπίτια 14 και δια τους 138 ανθρώπους των χαντακιών, να πληρώνουμε τον κάθε άνθρωπο από σπίτια 15.
Ποδογορά Σπίτια 20
Δραγόνοι 2
Απάνω Συριάμου σπίτια 8
Μπουλιάρι σπίτια 22
Καβούλια Σπίτια 3 Δραγόνοι 2
Κουκουλίστρα σπίτια 3
Βάχλια σπίτια 40
Δραγόνοι 3
Αγιολιά σπίτια 2

ΠΙΝΑΚΑΣ 5

ΚΟΡΙΝΘΟΣ 1699
Caritena
Γλόγοβα
Γλανιτζιά Ανθρώπους 4 ½
Ποδογορά
Απάνω Συριάμου
Μπουλιάρη
Κάτω Συριάμου Ανθρώπους 1 ½
Κουκουλίστρα
Καβούλια
Βάχλια
Ανθρώπους 3
Αγιολιά

Το Μπουλιάρι στα νεότερα χρόνια

Θα αρχίσουμε την αναφορά μας από τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους και συγκεκριμένα από το 1834, οπότε η μικρή τότε Ελλάδα χωρίστηκε σε νομούς και δήμους. Με το Β.Δ. 9-11-1834 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ16/1835 «περί του σχηματισμού των δήμων του νομού Αρ- καδίας και μέχρι το 1840 το χωριό μας εντάχθηκε στο δήμο Θελπούσης με έδρα τη Βερβίτσα (Τρό- παια). Με το Β.Δ. 27-11-1840 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 5/1841 το χωριό μας εντάχθηκε στο δήμο Τροπαίων. Με το νόμο ΔΝΖ/1912 και συγκεκριμένα με το Β.Δ. 18-8-1912 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Α 252/1912 εντάχθηκε στην κοινότητα Κατσουλιάς, η οποία το 1958 μετονομάσθηκε σε κοινότητα Περδικονερίου στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1998 οπότε με το σχέδιο «Καποδίστριας» και το Ν.2539/ 97 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Α244/ 4-12-97 εντάχθηκε στο δήμο Τροπαίων μαζί με τα παρακάτω χωριά και οικισμούς : Τρόπαια, Βυζίκι, Σταυροδρόμι, Δόξα, Καλλιάνι, Περδικονέρι, Γαλατά, Συριάμου, Καστράκι, Λιβαδάκι, Νεοχώρι, Ράχες, Τριποταμιά, Χώρα και Αετοράχη.

Η φήμη που ακούγαμε από τους γεροντότερους ότι το χωριό μας υπήρξε μεγάλο, έγιναν 5 ή 7 γάμοι μια μέρα και άλλα παρόμοια, μάλλον αναφέρεται σε εποχές παλαιότερες της Τουρκοκρατίας, γιατί τα τελευταία διακόσια χρόνια ο πληθυσμός του χωριού μας διαψεύδει περίτρανα αυτή τη φήμη και η διακύμανση του πληθυσμού έχει ως εξής:

Το 1815 κάτοικοι 75

Το 1834 κάτοικοι 122 (πιθανότατα μαζί με το Συριαμάκο)

Το 1851 κάτοικοι 37

Το 1861 κάτοικοι 38

Το 1879 κάτοικο 146

Το 1889 κάτοικοι 51

Το 1896 κάτοικοι 48,άρρενες 21, θήλεις 27

Το 1907 κάτοικοι 72, άρρενες 30, θήλεις 42

Το 1912 που εντάχθηκε στην Κοινότητα Κατσουλιάς είχε 68 κατοίκους

Το 1920 κάτοικοι 68, άρρενες 33, θήλεις 35

Το 1928 κάτοικοι 100,άρρενες 53, θήλεις 47

Το 1940 κάτοικοι 229, άρρενες 116 θήλεις, 113 (πιθανότατα μαζί με το Συριαμάκο)

Το 1951 κάτοικοι 113

Το 1961 κάτοικοι 88

Το 1971 κάτοικοι 108

Το 1981 κάτοικοι 97

Το 1991 κάτοικοι 87